De ultieme volwassene heeft het helemaal voor elkaar,
snapt hoe alles in elkaar zit en heeft een antwoord klaar op iedere vraag,
betaalt rekeningen en verzekeringen, kan risico’s inschatten
en gaat goed om met verantwoordelijkheden. 

Aan de buitenkant zie je niks, maar binnenin denkt deze volwassene
aan zich volproppen met paprikachips,
aan de hele dag gamen in pyjama
en aan veilig achterop bij mama op de fiets.

Na Niet echt, wel waar (een ode aan het theater), Onzin voor gevorderden (een ode aan de wetenschap) en Alles wat je moet weten (een ode aan de puberjaren) zoomt de nieuwe voorstelling van Fernand in op hoe jongeren naar volwassenen kijken en omgekeerd.

Zijn volwassenen wel écht volwassen? Of spelen ze op hun werk dat ze volwassen zijn? En wat betekent het om je plots te moeten ‘gedragen’ terwijl het kind in jezelf nog altijd hevig rondspringt?